Powołani do bycia jedynym Kościołem (jak przyjęto)

Zaproszenie do Kościołów, aby odnowiły swoje zaangażowanie w poszukiwanie jedności i pogłębiły dialog Zgromadzenia WCC przyjęły teksty przedstawiające wizję lub określające cechy „jedności, do której dążymy”.1 Zgodnie z tymi tekstami, IX Zgromadzenie w Porto Alegre przyjęło ten tekst, zapraszając Kościoły do ​​kontynuowania wspólnej podróży, jako dalszego krok w kierunku pełnej widzialnej jedności. Zobacz więcej informacji na stronie https://misericors.org/24-27-pazdziernika-2019-w-gnieznie-v-ogolnopolski-kongres-nowej-ewangelizacji-radosc-milosci/

Cel tego Zaproszenia do Kościołów jest dwojaki: (a) zastanowić się, co Kościoły, na tym etapie swojej ekumenicznej drogi, mogą wspólnie powiedzieć o niektórych ważnych aspektach Kościoła; oraz (b) zaprosić Kościoły do ​​odnowionej rozmowy – wzajemnie wspierającej się, ale otwartej i poszukującej – o jakości i stopniu ich wspólnoty i komunii oraz o kwestiach, które wciąż je dzielą.

My, delegaci na IX Zgromadzenie Światowej Rady Kościołów

Dziękujemy Trójjedynemu Bogu, Ojcu; Syna i Ducha Świętego, który doprowadził nasze kościoły do ​​żywego kontaktu i dialogu. Dzięki łasce Bożej byliśmy w stanie pozostać razem, nawet jeśli nie było to łatwe. Podjęto znaczne wysiłki, aby przezwyciężyć podziały. Jesteśmy „wspólnotą Kościołów, które zgodnie z Pismem wyznają Pana Jezusa Chrystusa jako Boga i Zbawiciela i dlatego starają się wypełnić wspólne powołanie na chwałę jedynego Boga, Ojca, Syna i Ducha

Świętego”3. że „głównym celem wspólnoty Kościołów w Światowej Radzie Kościołów jest wzajemne wzywanie do widzialnej jedności w jednej wierze i w jednej wspólnocie eucharystycznej wyrażonej w kulcie i we wspólnym życiu w Chrystusie, poprzez świadectwo i służbę światu, i dążyć do tej jedności, aby świat uwierzył”4. Nasze nieustające podziały są prawdziwymi ranami w ciele Chrystusa i cierpi na tym misja Boga w świecie.

Kościoły we wspólnocie WCC pozostają oddane sobie na drodze ku pełnej widzialnej jedności.

To zobowiązanie jest darem od naszego łaskawego Pana. Jedność jest zarówno boskim darem, jak i powołaniem. Nasze Kościoły potwierdziły, że jedność, o którą się modlimy, mamy nadzieję i pracujemy, jest „koinonią daną i wyrażoną we wspólnym wyznaniu wiary apostolskiej; wspólne życie sakramentalne, w które wchodzi jeden chrzest i celebrowane razem w jednej wspólnocie eucharystycznej;

wspólne życie, w którym członkowie i posługi wzajemnie się uznają i pojednają, oraz wspólną misję dawania świadectwa ewangelii łaski Bożej wszystkim ludziom i służenie całemu stworzeniu”5. relacje kościołów w różnych miejscach. Przed nami dużo pracy, ponieważ razem staramy się zrozumieć znaczenie jedności i katolickości oraz znaczenie chrztu.

Wyznajemy jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół, zgodnie z wyznaniem wiary nicejsko-konstantynopolitańskiej (381). Jedność Kościoła jest obrazem jedności Trójjedynego Boga w komunii Osób Boskich. Pismo Święte opisuje wspólnotę chrześcijańską jako ciało Chrystusa, którego powiązana różnorodność jest niezbędna dla jej całości: „Istnieją różne dary, ale ten sam

Duch; i różne są usługi, ale ten sam Pan; ale to ten sam Bóg, który je wszystkie pobudza we wszystkich. Każdemu dane jest objawienie Ducha dla wspólnego dobra” (1 Kor 12, 4-7). 6 Tak więc jako Lud Boży, Ciało Chrystusa i świątynia Ducha Świętego, Kościół jest powołany do manifestowania swojej jedności w bogatej różnorodności.

Kościół jako wspólnota wierzących jest tworzony przez Słowo Boże,

Ponieważ to przez słuchanie głoszenia Ewangelii budzi się wiara, przez działanie Jego Ducha Świętego (Rz 10:17). Ponieważ dobra nowina głoszona w celu przebudzenia wiary jest dobrą nowiną przekazywaną przez apostołów, utworzony przez nią Kościół jest apostolski. Kościół zbudowany na fundamencie apostołów i proroków jest domem Bożym, świętą świątynią, w której mieszka i działa Duch Święty. Mocą Ducha Świętego wierzący wzrastają w świętą świątynię w Panu (Ef 2,21-22).7

Twierdzimy, że wiara apostolska Kościoła jest jedna, tak jak jedno jest ciało Chrystusa. Jednak słusznie mogą istnieć różne sformułowania wiary Kościoła. Życie Kościoła jako nowego życia w Chrystusie jest jednym. A jednak jest budowany przez różne charyzmaty i różne posługi. Nadzieja Kościoła jest jedna. Wyraża się jednak w różnych ludzkich oczekiwaniach. Uznajemy, że istnieją różne eklezjologiczne punkty wyjścia i szereg poglądów na temat stosunku Kościoła do kościołów.

Niektóre różnice wyrażają łaskę i dobroć Boga

Muszą być rozeznani w łasce Bożej przez Ducha Świętego. Inne różnice dzielą Kościół; muszą one zostać przezwyciężone przez dary wiary, nadziei i miłości Ducha, aby oddzielenie i wykluczenie nie miały ostatniego słowa. Boży „plan” albowiem pełnia czasu [jest] zgromadzenie w sobie wszystkiego” (Ef 1, 10), pojednanie ludzkich podziałów. Bóg wzywa swój lud z miłości do rozeznania i odnowy na drodze do pełni koinonii.

Katolickość Kościoła wyraża pełnię, integralność i całość jego życia w Chrystusie przez Ducha Świętego we wszystkich czasach i miejscach. Ta tajemnica wyraża się w każdej wspólnocie wierzących ochrzczonych, w której wyznaje się i przeżywa wiarę apostolską, głosi Ewangelię i sprawuje sakramenty. Każdy kościół jest kościołem katolickim, a nie tylko jego częścią. Każdy kościół jest kościołem katolickim, ale nie cały. Każdy kościół wypełnia swoją katolickość, gdy jest w komunii z innymi kościołami. Stwierdzamy, że katolickość Kościoła najwidoczniej wyraża się w uczestniczeniu w komunii świętej oraz w posłudze wzajemnie uznanej i pojednanej.

Dodaj komentarz